دیابت نوع ۲ به یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های بهداشتی جهان تبدیل شده است، اما نتایج یک مطالعه تازه نشان می‌دهد که دسترسی به فضای سبز می‌تواند نقشی محافظتی در برابر این بیماری ایفا کند. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هلث ساینس، پژوهشگران دانشگاه کوئینزلند استرالیا دریافته‌اند افرادی که در خانه خود باغچه دارند یا در نزدیکی چندین پارک زندگی می‌کنند، در معرض خطر کمتری برای ابتلا به دیابت نوع ۲ قرار دارند.

یافته‌های کلیدی پژوهش

بر اساس این مطالعه، داشتن باغچه خانگی با کاهش ۶.۸ درصدی خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ همراه بوده است. همچنین افرادی که در نزدیکی چندین پارک زندگی می‌کنند، ۵.۷ درصد کمتر از سایرین در معرض این بیماری قرار دارند.

این نتایج بر پایه تحلیل داده‌های بیش از ۱۹ هزار شرکت‌کننده در بانک زیستی بریتانیا به دست آمده است؛ افرادی که به دیابت نوع ۲ مبتلا بودند و میزان دسترسی آن‌ها به فضاهای سبز اطراف محل زندگی، از جمله باغ‌های مسکونی و پارک‌ها در شعاع ۸۰۰ متری، مورد ارزیابی قرار گرفت.

فضای سبز چگونه از بدن محافظت می‌کند؟

محققان توضیح می‌دهند که باغ‌های خانگی و پارک‌های اطراف ممکن است از چند مسیر مختلف به کاهش خطر دیابت کمک کنند:

  • افزایش فعالیت بدنی: حضور در فضای سبز افراد را به تحرک بیشتر ترغیب می‌کند.
  • دریافت ویتامین D: قرار گرفتن در معرض نور خورشید به تأمین ویتامین D بدن کمک می‌کند.
  • بهبود سلامت روان: ارتباط با طبیعت اثرات مثبتی بر خلق‌وخو و کاهش استرس دارد.
  • تقویت سلامت روده و ایمنی: تماس با طیف متنوعی از میکروب‌ها در محیط باز می‌تواند سلامت روده را بهبود بخشد و سیستم ایمنی را تقویت کند.

پیامدها برای برنامه‌ریزی شهری

«چینونسو اودبیتو»، نویسنده اصلی این مقاله از دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه کوئینزلند، می‌گوید: «چالش‌های فعلی مسکن به این معنی است که خانه‌های مسکونی با تراکم بالا در حال توسعه هستند و این تحقیق نشان می‌دهد که ملاحظات بهداشت عمومی باید هنگام برنامه‌ریزی فضاهای سبز در اولویت قرار گیرند.»

به گفته پژوهشگران، این یافته‌ها بر اهمیت گنجاندن فضاهای سبز در طراحی شهری و سیاست‌های مسکن تأکید دارد؛ تصمیماتی که می‌توانند پیامدهای بلندمدتی برای سلامت عمومی جوامع داشته باشند.

آمار جهانی دیابت

به گزارش محققان، بیش از ۵۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان به دیابت مبتلا هستند و پیش‌بینی می‌شود این رقم تا سال ۲۰۵۰ به ۱.۳۱ میلیارد نفر برسد. در چنین شرایطی، یافتن راه‌های کم‌هزینه و در دسترس برای پیشگیری از این بیماری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.