مشهد در شب شهادت امام رضا(ع) حال‌وهوایی دیگر دارد؛ شب‌های سوگواری، حرم مطهر رضوی را به کانونی از ارادت و اشک تبدیل کرده است. در میان این جمعیت پرشور عاشقان، زائرانی حضور دارند که شاید کوچک‌ترین قشر این اجتماع را تشکیل می‌دهند؛ کودکانی که با زبان ساده و دلی پاک به دیدار امام رئوف آمده‌اند.

نجوای کودکان در صحن‌های حرم

گزارش‌ها از حرم مطهر رضوی نشان می‌دهد که در شب شهادت امام هشتم(ع)، کودکان زائر با زبان کودکانه‌ی خود با امام رضا(ع) دردودل می‌کنند؛ نجواهایی که نه از روی رسم و عادت، که از سر صداقت و باور است. این زائران کوچک با دست‌هایشان و چشمانی که در نور گنبد طلایی می‌درخشد، آرزوهای خود را با حضرت در میان می‌گذارند و در دل آن شب پرسوز، لحظه‌هایی از عشق پاک و بی‌آلایش را رقم می‌زنند.

شبی برای عاشقان امام رئوف

حضرت امام رضا(ع)، هشتمین امام شیعیان، در آخرین روز ماه صفر به شهادت رسید و پیکر مطهرش در شهر مشهد به خاک سپرده شد. از آن زمان تاکنون، هر ساله در شب و روز شهادت آن حضرت، مراسم سوگواری گسترده‌ای در بارگاه منور رضوی برگزار می‌شود و زائرانی از سراسر ایران و دیگر کشورها برای عرض تسلیت به محضر امام رئوف به مشهد می‌شتابند.

در این شب‌ها، صحن‌ها و رواق‌های حرم مطهر رضوی با پرچم‌های سیاه عزا و نورپردازی ویژه، فضایی سوگوار به خود می‌گیرند و صدای روضه‌خوانی و مرثیه‌سرایی در حرم می‌پیچد. اما در میان این شور و احساس جمعی، نجوای کودکانه‌ی زائران کوچک، روایتی شنیدنی از عشق بی‌واسطه به امام رضا(ع) است؛ روایتی که نشان می‌دهد ارادت به اهل بیت(ع) مرز سن و سال نمی‌شناسد و از دل‌های پاک کودکان تا قلب‌های سال‌خوردگان، یکسان جریان دارد.