دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، در جدیدترین اظهارات خود مدعی شده پس از «شکست دادن ایران» قصد دارد تنگه هرمز را «قلمرو ایالات متحده» اعلام کند. این ادعا که روز جمعه در نیویورک مطرح شد، آخرین نمونه از الگویی تکراری در سیاست خارجی ترامپ است: طرح ایدههای بلندپروازانه درباره تملک یا کنترل سرزمینها و مناطق راهبردی خارج از آمریکا که در عمل هیچگاه تحقق نیافتهاند.
تنگه هرمز: آخرین ادعای غیرممکن
ترامپ در نشست خبری روز جمعه گفت: «بهزودی تنگه هرمز را قلمرو ایالات متحده اعلام خواهم کرد.» او همچنین مدعی شد این آبراه عملاً همین حالا نیز در کنترل آمریکا قرار دارد. اما پائول ماسگریو، دانشیار روابط بینالملل در دانشگاه جورجتاون قطر، در گفتوگو با الجزیره تأکید کرد که تبدیل تنگه هرمز به بخشی از قلمرو آمریکا نه از نظر فیزیکی و نه از نظر حقوقی امکانپذیر است. به گفته این کارشناس، این اظهارات معمولاً بخشی از تلاش ترامپ برای قدرتنمایی برای حامیانش است و نمیتوان آن را جدی گرفت.
گرینلند: هفت سال بدون نتیجه
پرونده گرینلند قدیمیترین مورد در فهرست جاهطلبیهای ترامپ است. او نخستین بار در سال ۲۰۱۹ پیشنهاد خرید این جزیره از دانمارک را مطرح کرد. پس از بازگشت به کاخ سفید در ژانویه ۲۰۲۵، این ایده را با شدت بیشتری دنبال کرد و حاضر نشد استفاده از نیروی نظامی برای تصرف گرینلند را منتفی بداند. در مارس ۲۰۲۵ نیز گفت آمریکا «به یک طریق یا به طریق دیگر» گرینلند را به دست خواهد آورد. اما در نهایت، مقامهای آمریکا، دانمارک و گرینلند وارد مذاکرات مستقیم شدند و گروه کاری مشترکی برای بررسی اختلافات تشکیل دادند. تا اوت ۲۰۲۶ نیز گرینلند همچنان تحت حاکمیت دانمارک قرار دارد و هیچ انتقال مالکیتی صورت نگرفته است.
کانادا: رویای ایالت پنجاهویکم
ترامپ در آغاز دوره دوم ریاستجمهوری خود ایده تبدیل کانادا به «ایالت پنجاهویکم» آمریکا را بهطور مکرر مطرح کرد و مدعی شد افراد زیادی در کانادا از این ایده استقبال میکنند. اما این پروژه هیچگاه به یک روند الحاقی تبدیل نشد. کارشناسان تأکید کردند که چنین اقدامی بدون رضایت دولت و مردم کانادا ممکن نیست و دولت آمریکا نمیتواند بهصورت یکجانبه کانادا را به خاک خود ملحق کند. قانون اساسی کانادا نیز استقلال این کشور را تضمین میکند و احزاب اصلی این کشور با این ایده مخالفت کردند.
کانال پاناما: بازپسگیری بدون مالکیت
ترامپ درباره کانال پاناما از تعبیر «بازپسگیری» استفاده کرد و مدعی شد آمریکا این کانال را ساخته و اکنون تحت نفوذ چین قرار گرفته است. اما کارشناسان تأکید کردند که آمریکا در سال ۱۹۷۷ با امضای پیمانهای توریخوس–کارتر پذیرفت کنترل کانال را تا ۱۹۹۹ به پاناما منتقل کند و این انتقال انجام شده؛ بنابراین واشنگتن امروز مالک یا صاحب حاکمیت بر کانال نیست. گزارش خدمات پژوهشی کنگره آمریکا در ژوئن ۲۰۲۶ نیز تأکید کرد که سیاست دولت ترامپ در قبال پاناما عمدتاً بر افزایش دسترسی به کانال و کاهش نفوذ چین متمرکز بوده که هیچیک محقق نشده است.
غزه: ریوییرای خاورمیانه در میان ویرانیها
ترامپ در فوریه ۲۰۲۵ پیشنهاد کرد آمریکا کنترل نوار غزه را در دست بگیرد و این منطقه را به مقصد ساحلی لوکسی با عنوان «ریوییرای خاورمیانه» تبدیل کند. اما اجرای این طرح مستلزم انتقال جمعیت حدود دو میلیون نفری غزه بود که مصر و کشورهای عربی با آن مخالفت کردند. حتی یک منبع سعودی نزدیک به دربار این پیشنهاد را «غیرعملی» و «بررسینشده» توصیف کرد. رویترز برآورد کرد بازسازی غزه ممکن است ۱۰ تا ۱۵ سال زمان ببرد و هزینه آن تا ۱۰۰ میلیارد دلار برسد.
کوبا: افتخاری که نخواهد آمد
ترامپ در ۱۶ مارس ۲۰۲۶ گفت فکر میکند «افتخار گرفتن کوبا» نصیب او خواهد شد. اما تنها سه روز بعد، ژنرال فرانسیس دونوان، فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی آمریکا، صریحاً اعلام کرد ارتش آمریکا نه برای حمله به کوبا تمرین میکند و نه در حال آمادهسازی برای تصرف نظامی این کشور است. مایکل بوستامانته، مورخ و متخصص تاریخ کوبا نیز در گزارشی در ماه مه احتمال حمله نظامی را بسیار پایین ارزیابی کرد و گفت واشنگتن احتمالاً مسیر فشار اقتصادی را دنبال خواهد کرد.
الگوی تکراری بدون نتیجه
مرور این فهرست نشان میدهد الگوی مشترکی در ادعاهای ترامپ وجود دارد: طرح ایدههای بزرگ و بلندپروازانه، اعلام آنها با لحنی قاطع و تهدیدآمیز، و در نهایت عدم تحقق عملی. بسیاری از این ایدهها پس از طرح اولیه یا از دستور کار علنی فاصله گرفتهاند، یا شکل آنها تغییر کرده، یا در عمل به موضوعاتی کاملاً متفاوت تبدیل شدهاند. اکنون با ادعای تنگه هرمز، این الگو بار دیگر تکرار شده و باید دید سرنوشت این ادعا نیز مانند موارد قبلی به بینتیجهای خواهد انجامید.
نظرات (0)