پیروز حناچی، شهردار اسبق تهران و استاد دانشگاه، عصر شنبه در نشست شورای راهبردی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان قزوین بر این نکته تأکید کرد که ثبت جهانی یک اثر تاریخی نه پایان راه، بلکه نقطه آغاز تعهدات تازه و فرصتهای اقتصادی است.
کنوانسیون ۱۹۷۲ و جایگاه ایران در فهرست جهانی
او با اشاره به پیشینه کنوانسیون میراث جهانی یادآور شد که این کنوانسیون در سال ۱۹۷۲ با هدف صیانت از میراث طبیعی و فرهنگی جهان شکل گرفت و ایران نیز از سال ۱۹۷۷ به آن پیوست.
به گفته حناچی، کشور در مقاطعی از روند جهانی ثبت آثار تاریخی عقب ماند؛ اما بهرهگیری از ظرفیت «ثبت زنجیرهای» بخشی از این فاصله را جبران کرد؛ به طوری که مجموعههایی مانند باغهای ایرانی و کاروانسراهای تاریخی به صورت زنجیرهای وارد فهرست جهانی شدند.
ثبت جهانی، مسئولیت سنگینتری میسازد
شهردار اسبق تهران با بیان اینکه پس از ثبت جهانی، نگاه جامعه بینالمللی به یک اثر حساستر میشود، خاطرنشان کرد: دولت و نهادهای مسئول باید شرایط حفاظتی و مدیریتی اثر را جدیتر از گذشته دنبال کنند.
او تجربه برخی آثار ثبتشده را گواهی بر اثرگذاری این اتفاق دانست و افزود: ثبت جهانی در بسیاری از نمونهها به افزایش شمار گردشگران و رونق اقتصادی منطقه منجر شده و گزارشهای دورهای یونسکو نیز وضعیت حفاظت و مدیریت این آثار را ارزیابی میکند.
بافت تاریخی قزوین؛ گنجینهای در دل شهر
حناچی در بخش دیگری از سخنان خود به ظرفیتهای تاریخی استان قزوین اشاره کرد و گفت: این استان از پیشینهای کهن برخوردار است و بافت تاریخی شهر قزوین، به ویژه محله آخوند، از نمونههای ارزشمند بافتهای تاریخی کشور به شمار میرود.
او افزود: خانهها و بناهای تاریخی این محله هنوز بخشی از هویت تاریخی قزوین را در خود حفظ کردهاند و میتوان از همین ظرفیت برای توسعه گردشگری تاریخی بهره برد.
الموت؛ تلفیق تاریخ و طبیعت
این استاد دانشگاه با اشاره به ثبت جهانی الموت نیز تصریح کرد: ارزش این منطقه تنها به آثار تاریخی آن محدود نمیشود و طبیعت آن نیز ظرفیت چشمگیری برای گردشگری دارد.
به باور حناچی، ثبت جهانی میتواند توجه بیشتری را به این منطقه جلب کند و زمینه معرفی قزوین به عنوان یکی از مقاصد مهم گردشگری تاریخی و طبیعی کشور را فراهم آورد.
نظرات (0)